Divane

Ey yolcu…

Uzak bir geceden gelmiş gibisin.

Toz var üzerinde.

Yorgunluk var sesinde.

Gel, burada rüzgâr biraz susar.

Otur.

Ben de anlatayım.

Yol kolay değildi.

Kimi zaman omuzum çöktü,

kimi zaman dizlerim.

Oldu ki düştüm,

kalkamadım sandım.

Ama yine de yürüdüm.

Çünkü bir çağrı vardı içimde —

adını bilmediğim,

ama susmayan.

Ben hâlâ yoldayım.

Bitmedi.

İstersen,

sessizce yanımda dur.

Söz gerekmez.

Yol, zaten konuşur.